Bugün 8 Kasım - Zafer Günü. Vatan Savaşı’nda topraklarımızın özgürlüğü için savaşanlar arasında öğretmenlerimiz de vardı.
Onlardan biri de savaşa gönüllü katılan, çatışmalarda yaralanarak gazi olan matematik öğretmeni Babek Caferov’dur.
Bu vesileyle AzEdu.az öğretmenle sohbet etti.
Savaşa giderken tek düşüncemiz savaşmaktı. Geri dönmeyi hiç düşünmüyorduk:
“1995 yılında Lerik ilçesinin Buzeyir köyünde doğdum. Orta öğrenimimi Lerik şehir M.Baxışov adına 3 numaralı tam ortaokulunda tamamladım. Daha sonra Sumgayıt Devlet Üniversitesi Matematik ve Enformatik Öğretmenliği bölümünde eğitim aldım.
Öğretmenlik faaliyetime Lerik ilçesinin Sors köy okulunda başladım. 2019 yılında öğretmenlerin işe alım sınavına katılarak başarılı oldum ve Astara ilçesinin Sumrud köyüne öğretmen olarak atandım. Sonradan yer değiştirme yoluyla doğduğum Lerik’in Güneşli köyüne geri döndüm. O köyde matematik öğretmeni olarak çalıştım. Daha sonra sınav vererek Bakü şehri 88 numaralı tam ortaokulunda öğretmenlik faaliyetime devam ettim.
2016 yılında Nahçıvan’da askerlik yaptım. Bir yıl kara kuvvetlerinde nişancı olarak hizmet ettim. Savaş başladığında da öğretmen olarak çalışıyordum. Lerik ilçesinde faaliyet gösteriyordum. Vatan Savaşı’na gönüllü olarak başvurdum ve cepheye yollandım.
Savaşa giderken tek düşüncemiz savaşmaktı. Açıkçası, geri dönmeyi hiç düşünmüyorduk. Oraya geri dönme niyetiyle gitmemiştik. Biliyorduk ki, savaşta kimileri şehit olacak, kimileri yaralanacak. Biz de bu gerçeği kabul ederek savaşa yollanmıştık. Topraklarımızı azat edeceğimize inanıyorduk. Düşünüyorduk ki, ne pahasına olursa olsun, hatta canımızdan geçsek bile, sonuna kadar savaşmalıyız. Lerik’ten otobüsle yola çıktığımızda ise atmosfer sanki düğüne gidiyormuşuz gibiydi”.
Yıkılmış evler savaş meydanında ana sığınağımızdı. Keskin nişancı mermileri, havan topu şarapnelleri etrafımıza yağıyordu:
“Savaş yolum Füzuli ilçesinden başladı. Füzuli’nin Alhanlı, Karahanbeyli ve Merdinli köylerinde savaştım. Daha sonra Hadrut istikametinde ilerledik. 29 Eylül’de başlayan operasyonlara katılıyordum. Yoğun çatışmalara, düşmanın güçlü direnişine ve zorlu savaş koşullarına rağmen her gün ilerliyorduk. Yapıların arasından hareket ederek kendimizi mermi ve şarapnellerden korumaya çalışıyorduk. Yıkılmış evler savaş meydanında ana sığınağımızdı.
Füzuli’nin Karahanbeyli köyü azat edildikten sonra bir sonraki istikametimiz Merdinli oldu. Bize saldırı emri verildi. Düşman mevzileri yükseklikte yer aldığından ilerlemek çok zordu. Savaş sırasında bir binbaşımız şehit oldu, havan topu ateşi sonucunda askerlerimizden birinin ayakları, diğerinin ise başı ağır yaralandı. Çok sayıda yaralımız vardı. Buna rağmen görevimizi yerine getirmeliydik. Durmak ve gecikmek olmazdı.
Hareketimizi kolaylaştırmak için fazla yüklerimizi attık. Yaklaşık 20 kişilik bir grupla ilerliyorduk. Keskin nişancı mermileri ve havan topu şarapnelleri etrafımıza yağıyordu. Tüm tehlikelere rağmen epey mesafe kat ettik.
Biz düşman mevzilerinin koordinatlarını topçularımıza iletiyorduk. O mevziler vurulduktan sonra bölgeye giriyorduk. Bir süre sonra grubumuzda 15 kişi kalmıştı. Dinlenmek için birkaç saatlik mola verdik. Sabah havan topu sesine uyandık. Çok geçmeden kuşatıldığımızı anladık”.
İki gece, üç gün ağır yaralı halde hayatta kalmak için mücadele ettim:
“Savaşta öyle olaylara şahit oldum ki, onları unutmak mümkün değil. Örneğin, havan topu ateşi sonucunda savaş arkadaşımızın alevler içinde yandığını gördüm. İnsan böyle olayları hiçbir zaman unutamaz. Hafızamdan silinmeyen savaş arkadaşlarım da var. Lerik’ten, bizim köyden olan bir kişiyle omuz omuza savaştık, birlikte savaştık, ancak sonradan şehit oldu. Onu hatırladığımda bugün bile duygulanıyorum. Allah tüm şehitlerimize rahmet eylesin! Sağ kalan silah arkadaşlarımızla ise bugün de iletişim kuruyor, sık sık konuşuyoruz.
Hadrut istikametinde ilerlerken birkaç savaş arkadaşımla birlikte kuşatıldık. O zaman şehitler verdik. Ben de bu savaşta yaralandım. Önce kolumdan yaralandım. Buna rağmen hareketime devam ettim. Bir süre sonra PK makineli tüfeğinden açılan ateşle ayağımdan da yaralandım ve yere düştüm.
Komutanım İlham Dadaşov arkaya dönüp bana baktı. Onun tereddüt ettiğini hissediyordum. Hem ilerlemeli, hem de beni ateş altında bırakmamalıydı. Sonuçta yanıma dönerek beni çalıların arasına sürükledi ve ateş zonasından çıkardı.
Kanamam vardı, üstelik çok susamıştım. Yanımızda su yoktu. Komutanım kanamayı azaltmak için yaralarımı çizmesinin ipleriyle bağladı. Çalılardan böğürtlen toplayıp hem kendisi yiyor, hem de bana veriyordu. Bir süre sonra yardım getirmek için gitti. Uzun bekleyişten sonra elinde suyla geri döndü. Suyu bir nefeste içtim.
O, beni kaldırarak oradan çıkarmaya çalıştı. Ona ağırlık düşmesin diye boynundan sıkıca yapışmıştım. Ancak ikimiz de yorgunduk, takatimiz kalmamıştı. Açık alanda hareket etmek mümkün değildi. Düşman bizi görür görmez ateş açıyor, keskin nişancılar ilerlememize izin vermiyordu. Bu yüzden bir gece daha sığınakta geçirmek zorunda kaldık.
Komutanım yeniden yardım aramaya gitti. Sabah geri döndü, ancak askerlerimizi bulamamıştı. Bir süre dinlendikten sonra yeniden yardım aramaya yollandı.
O süre zarfında iki gece, üç gün hayatta kalmak için mücadele ettim. Ağır yaralı halde ölüm kalım savaşı veriyordum. Ölümü de göz önüne almıştım. Yaşamak için mücadele ediyor, lazım gelirse ölmeye de, öldürmeye de hazır idim.
Savaş bölgesinden çıkarıldıktan sonra hastaneye yatırıldım. Yaklaşık 40 gün tedavi gördüm. Ameliyat oldum, çeşitli hastanelerde ve hastanelerde tedavime devam ettim. Aldığım yaralar yeterince ağırdı.
Önce kolumdaki yaranın ciddi olmadığını düşünüyordum. Çünkü kolumu rahat hareket ettirebiliyordum. Ancak hastanede muayene sırasında anlaşıldı ki, mermi kolumu sıyırarak vücuduma girmiş ve belime kadar gitmiş. Doktorlar o mermiyi belimden çıkardıklarını bildirdiler”.
Lerik’e döndüğümde öğrenciler beni büyük bir kalabalıkla karşıladılar. Okullarda adımızın anılması, dikkat merkezinde olmamız bizim için büyük bir gurur hissiydi:
“Zafer haberini duyduğum an da aklımda. 8 Kasım – Zafer Günü ilan edildiğinde hastanedeydim. Ekim ortalarında yaralanarak savaş bölgesinden çıkarılmıştım. Zafer haberini hastanede duydum. Bu haber hepimizde büyük sevinç yarattı. O anı, yaşadığımız sevinci unutmak mümkün değil.
18 Şubat’ta Ordudan terhis olarak eve döndüm. Ancak ayağımdaki yara hala iyileşmemişti. Mermi kemiğime ciddi zarar vermişti.
Lerik’e döndüğümde öğrenciler beni büyük bir kalabalıkla karşıladılar. İlçe sakinleri bizi büyük bir coşku ve sloganlarla karşıladılar. Okullarda adımızın anılması, dikkat merkezinde olmamız bizim için büyük bir gurur hissiydi. Öğretmen olarak faaliyet gösterdiğim okula bu şekilde karşılanarak dönmek benim için unutulmaz bir olay oldu.
Vatan Savaşı’nda gösterdiğim hizmetlerden dolayı “Füzuli’nin azat edilmesine göre”, “Şuşa’nın azat edilmesine göre”, “Cesur savaşçı” ve “Vatan Savaşı katılımcısı” madalyaları ile taltif edildim. Toplamda dört madalya ile ödüllendirildim. Şuşa’nın azat edilmesi istikametindeki operasyonlara da katıldık. Savaş yolumuz o istikametten geçiyordu”.
Savaş benim bedenimde iyileşmesi uzun zaman alan yaralar, hafızamda ise hiçbir zaman silinmeyecek hatıralar bıraktı:
“Vatan Savaşı gelecek nesiller için önemli bir örnektir. Bu savaş, ilk olarak, Azerbaycan halkının birliğini gösterdi. Cepheye yollanırken halkımızın bize büyük desteğine şahit olduk. Arabalarla hareket ederken insanlar bize yiyecek ve diğer yardımlar yapıyorlardı. Herkes elinden gelen yardımı göstermeye çalışıyordu. Bu, halkımızın birliğinin en güzel örneklerinden biriydi.
Diğer önemli nokta ise Azerbaycan’ın mert oğullarının şecaatiydi. Halkımızın birliği ve askerlerimizin kahramanlığı bir araya gelerek büyük Zaferimizi temin etti. Düşünüyorum ki, tüm bunlar gelecek nesiller, özellikle de öğrenciler için önemli bir örnek olmalıdır. Savaş benim bedenimde iyileşmesi uzun zaman alan yaralar, hafızamda ise hiçbir zaman silinmeyecek hatıralar bıraktı. Bu yaraların acısına dayanmak benim için zor değil. Çünkü Vatan uğruna savaşmış, topraklarımızın özgürlüğüne kendi katkımı vermişim”.
Zeynep Tehranlı
